Donuteconomie

Donuteconomie vertelt hoe onze huidige economie is vastgelopen in een obsessie voor oneindige groei. Oxford-econoom Kate Raworth betoogt dat dit niet alleen onhaalbaar is, maar ook onwenselijk. Ze stelt in plaats daarvan het model van de “donut” voor.

Dit model heeft twee grenzen. De binnenste ring markeert het sociale fundament: alle basisbehoeften die iedereen verdient (gezondheidszorg, onderwijs, voedsel, huisvesting). Alles daaronder betekent armoede en ontbering. De buitenste ring geeft de ecologische plafonds aan: de grenzen van onze planeet. Klimaatverandering, biodiversiteitsverlies, grondstoffenuitputting: de grenzen die we niet mogen overschrijden.

De “donut” zelf (de ruimte ertussenin) is het ideale gebied waar alle mensen hun behoeften kunnen vervullen zonder de planeet uit te putten.

Raworth beschrijft zeven stappen om deze economie te realiseren. Het gaat niet om het afschaffen van groei, maar om groei-agnostisch te worden. Groei is goed totdat volwassenheid wordt bereikt, net als bij een kind of boom. Daarna blijft het doel welvaart, niet groei. Het vereist een fundamentele heoriëntatie: van mechanisch denken naar dynamisch, van atomistisch naar holistisch, van antropocentrisch naar planetair bewustzijn.

Raworth toont aan dat dit niet theoretisch is. Amsterdam is al begonnen als eerste ‘donutstad’.